Ο κήπος

Σαν ένας κήπος ξεχωριστός,μοναδικός,σκοτεινός και ανεξερεύνητος..

με πύλες αμπαρωμένες
με τείχη από μέταλλο
και χώμα βαλτωμένο

ορατά και αόρατα
υλικά και άυλα
ίσως η πίστη μοναχά να επαρκεί

ξανοίγονται κ' άλλοι κήποι άλλων
με ανθούς από κόκκινα αγκάθια
τυλιγμένα στην ομίχλη του κήπου

..κάποιοι απλά τον ξεκλείδωσαν και τον κοίταξαν,άλλοι τον ξεκλείδωσαν,τον περπάτησαν και τον κατέκτησαν.

πες μου πώς..

άνθρωποι για άνθρωποι
αιώνες πίσω
σε διλήμματα και αγκουσίες
βρέθηκαν

άνθρωποι τσουρακισμένοι
αλλά συνάμα θαρραλέοι

εγώ εκείνους ρωτώ
πώς
πώς ανταπεξήλθαν
πώς

το τέλος της αρχής

ο ουρανός άστραψε
και η ησυχία έσπασε
το κόκκινο μπαούλο άνοιξε
εγώ έφυγα
και εσύ ήρθες


άνοιξε πριν από το τώρα
και ύστερα από το μετά


τα μάτια έκλεισαν
και η σκέψη ταξίδευσε
το κόκκινο μπαούλο ξεκλειδώθηκε
εκείνο αποσύρθηκε
και εκείνη επικράτησε

ελπίδα

μα πως να το πω αυτό
αυτό που συμβαίνει;

μα τι είναι εκείνο
εκείνο που σιγοτρέχει;

είναι άραγε μαγικό
ή κάτι φυσιολογικό;

μήπως κάποιο θαύμα
θαύμα Χριστουγέννων;

Ένα κάποιο κρίμα

Απρόσμενα και ξαφνικά
εκείνη τη μέρα
ο ουρανός απέκτησε ένα ακόμη αστέρι

Άδικα και γρήγορα
υψώθηκε πριν βραδιάσει
όταν ακόμη η γη φωτιζόταν από ηλιαχτίδες ήλιου

Λαμπερό να' σαι πάντα
να με βλέπεις
να προσέχεις
να μ' ακούς
κι τώρα
..πέτα!

οι άλλοι

κάποιοι έρχονται κάποιοι φεύγουν
άλλοι περπατούν κ' άλλοι τρέχουν
ορισμένοι φωνάζουν ορισμένοι σωπαίνουν
μερικοί παραμονεύουν μερικοί διασκεδάζουν

τελικά όλοι διψούν και πεινούν
όλοι ζουν και πεθαίνουν

κατοικούν σε ένα κόσμο όπου όλα πετάν
τίποτα όμως δεν πιάνεται

σ' έναν κόσμο
όπου τα ψάρια δεν κατάφεραν να κολυμπήσουν
τα άλογα να τρέξουν
και τα πουλιά να πετάξουν

ακόμη..




ακροβάτες

ακροβάτες σε τεντωμένο σκοινί
ισορροπούν στο κενό
δίχως δίχτυ προστασίας
το κοινό από απόσταση κοιτούν
*φαίνονται τόσο ξένοι*
προσπάθεια τους μία
η απόδειξη πως είναι ακόμα ζωντανοί
*φαίνονται τόσο αδύναμοι*
η ζωή ή ο θάνατος τους
έγνοια κανενός δεν είναι
όλοι θα συνεχίσουν μπροστά
*φαίνονται τόσο αχάριστοι*
εκείνοι πίσω θα μείνουν..

ο μοναδικός μου

συντροφιά μοναδική έχω.
την χρειάζομαι..

*το μονοπάτι φαίνεται μακρύ
και το κρύο τσουχτερό
αν έβρισκα και τον χάρτη..
αλλά πού..
αυτά συμβαίνουν μόνο στους τυχερούς*

τουλάχιστον δεν φοβάμαι.
έχω στήριγμα,δεν είμαι μόνη.
γνωρίζω καλά τον συνταξιδιώτη μου.
αυτός δεν πρόκειται να με προδώσει
αλλά μόνο να με βοηθήσει
ούτε να με μαχαιρώσει
αυτός με νοιάζεται
είναι ο αιώνιος φίλος μου..
ο μοναδικός μου!
ο εαυτός μου!

ταξιδεύονας..

..η ματιά μου κολλημένη στη φανταστική πραγματικότητα..
ταξιδεύω!
τόποι γνωστοί και απόμεροι
μοιάζει αληθινό..
ζω!αναπνέω!
..όμως κλαίω..
παράτησα την πραγματικότητα για τα όνειρα
με μάγεψαν!με εγκλώβισαν!
χάνω..

Σημάδια

έναν κεραυνό,μόνο,παρακαλώ
έστω μιαν αστραπή
μια στάλα νερού ουρανού φερμένη
τουλάχιστον μια ζωγραφιά σύννεφων

κίνητρο μέσα από φυσικό σημάδι ζητώ
μόνο ένα αρκεί..

κόσμοι μαγικοί

το ραβδί της σηκώνει
τα φτερά της απελευθερώνει
το μυαλό της συγκεντρώνει
η καλή η μάγισσα

τη σκούπα της κρατάει
το καπέλο της φοράει
το φίλτρο της κοιτάει και γελάει
η κακιά η μάγισσα

μέρη φωτεινά
μέρη σκοτεινά
το καλό και το κακό

πεταλούδες μικρές
νυχτερίδες τρομερές
το άσπρο και το μαύρο

δάσος μαγικό
κάστρο μοναδικό
μάγισσες δυο

Χαραμάδες

Η τοποθεσία του παραθύρου άλλαξε..Τα ανοίγματα ανάμεσα στα κάγκελα του,όμως,δεν φάρδυναν.
Η μόνη διαφορά,από τότε,είναι η θέα που τώρα αντικρίζω..
Ένα πάρκο!
Με πολλά δέντρα κι παιχνίδια αλλά κ'αυτό το περιφράζουν κάγκελα.
Μικρές αθώες ψυχές είναι χαρούμενες παίζοντας.
Ακόμα δεν γνωρίζουν τίποτε για τον αληθινό κόσμο.
Είναι ήρεμες!
Κάποτε όλοι ήμασταν στη θέση αυτών.
Τότε ήταν καλύτερα από τώρα.
Τώρα συνεχίζω να τις χαζεύω ανάμεσα από τις μικρές χαραμάδες του παραθύρου.
Ούτε τον ήλιο δεν μπορώ να αντικρίσω πια!

όπως πρώτα...

οι έγχρωμες νότες πάλλονται στην ατμόσφαιρα
  ταράζουν την ησυχία
η φλόγα χορεύει στο μυστικό ρυθμό του τραγουδιού
  παίρνει αλλόκοτες μορφές

το κρασί έχει την ίδια απροσδιόριστη γεύση
  η οξύτητα κυριαρχεί
όπως πρώτα...

η σελήνη παίζει κρυφτό με τ'αστρα
περίεργες συναστρίες
ο ιδιόρρυθμος αγέρας ταράζεται,κ'αυτός
μαγεύτηκε απ'τα άστρα
τα ξερά δέντρα κοντεύουν να αγγίξουν τη σελήνη
θα την τρυπήσουν
όπως πρώτα...

καχυποψία,φόβος,προσμονή,περιέργεια
όλα όπως πρώτα...

...

"Αλλά σαν όνειρο λίγο κρατά η ακριβή μας νιότη
και τα πικρά και άσχημα γηρατειά γοργά
πάνω από το κεφάλι μας κρεμιούνται μισητά
και περιφρονημένα,π' αγνώριστο τον άνθρωπο τον κάνουν
τυλίγοντάς τον και τα μάτια του και το μυαλό του θαμπώνουν."

σκέψεις..

εδώ μπορείς να σφυρίζεις ελεύθερα
εδώ μπορείς να τραγουδάς εύθυμες μελωδίες
 όσο δυνατά ή μπάσα κι αν θες
εδώ μπορείς να χορεύεις σε όποιον ρυθμό κι αν λαχταράς
μπορείς ακόμα να κλείσεις τα μάτια,να αφήσεις τη χορδή ανάμεσα στο στήθος σου να χτυπάει δυνατά,σαν άστρο που σβήνει και να ονειρευτείς!αφού τα όνειρα πρέπει να τ' αγγίζουμε και όχι να τα χαζεύουμε!κάνε ένα βήμα μπροστά και θα δεις ότι εδώ είσαι ελεύθερος!τίποτα δεν έχει σημασία!το παρελθόν και το μέλλον είναι ξεχασμένα!
το μόνο που μετρά είναι το τώρα!
εδώ είναι ο κόσμος ο μαγικός με μοναδικές στιγμές και αξέχαστες εικόνες!
το μόνο που μετρά είναι το τώρα!

γένους ουδετέρου

άνθρωποι.άνθρωποι.άνθρωποι.

 όπου και αν γυρίσεις ανθρώπους θα αντικρίσεις.

φυσιολογικό μα όχι υποφερτό.

είναι βαρύς ο σάκος του ανθρώπου.

η ψυχή του σε θάλασσα με κύματα μοιάζει.

η λογική του σε σπηλιά χωρίς αρκετό φως.

η καρδιά του σαν ηφαίστειο με συχνές εκρήξεις.

άνθρωπος δεν γεννιέσαι!άνθρωπος γίνεσαι!

ορισμένοι γίνονται αβοήθητα σπουργίτια.

κάποιοι μεταλλάσσονται σε μαύρες νυχτερίδες.

άλλοι μετατρέπονται σε πολύχρωμες πεταλούδες.

και άλλοι παραμένουν ένα τίποτα!

ακατάρτιστοι πνευματικοί κόσμοι.

κόσμοι που διακρίνονται από καθαρό μάτι.

κόσμοι που προκαλούν φόβο.

κόσμοι ικανοί για οτιδήποτε τρελό.

κόσμοι τρομακτικά επικίνδυνοι.

άνθρωποι με μόνο σκοπό την ευτυχία.

μια ευτυχία πλαστή και όχι αληθινή.

ευτυχία βγαλμένη από ηδονή.

ψεύτικοι άνθρωποι!

άνθρωποι κενοί!

άνθρωποι.άνθρωποι.άνθρωποι.

όπου και αν γυρίσεις ανθρώπους θα αντικρίσεις.

φυσιολογικό μα όχι υποφερτό.

άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

αιωρούμενη φιγούρα του σύμπαντος...

Η ευτυχία που τώρα ζω είναι η συνέπεια της δύναμης που τότε κατείχα!
Δύναμη γεννημένη από εγωισμό και απέχθεια!
Εγωισμό από τους αστερισμούς μου και απέχθεια από τους ανθρώπους.
Άνθρωποι τόσο υλιστές με κύριο χαρακτηριστικό τους το συμφέρον..
Έψαχνα αυτή την αφορμή για να εμφανιστεί η κρυμμένη μου δύναμη σε όλο της το μεγαλείο.
'Οπως κάνουν τα άγρια ζώα της ζούγκλας,δείχνουν τα δόντια τους προκειμένου να μην τα πλησιάζεις από το φόβο σου..

Αναπολώντας..

Περνούσαμε ωραία μαζί..
Αναπολώ εκείνες τις εκατοντάδες χιλιάδες στιγμές που προσπαθούσαμε να αναλύσουμε τις πράξεις των "άσεμνων" αγοριών,πίνοντας τον πρωινό μας καφέ στο αγαπημένο κουλτουριάρικο καφέ της πλατείας,αφού το είχαμε σκάσει,για ακόμα μια φορά,από το σχολείο.Ατίθασα νιάτα,σου λέω!!  Γελούσαμε πολύ τότε..  Κάναμε αμέτρητες πλάκες..  Περπατούσαμε χωρίς προορισμό..   Ζούσαμε κάθε στιγμή!   Ανέμελοι καιροί..   Χρόνια μαθητικά και όχι φοιτητικά.  Ποτέ δεν θα τα ξεχάσω!! Στιγμές δυνατές και καθαρές. Χαρούμενα πρόσωπα. Πρόσωπα γεμάτα ενθουσιασμό και ελπίδα. Δίναμε όρκους αιώνιας φιλίας και σχεδιάζαμε το μέλλον όλες μαζί. Ένα κοινό παραμυθένιο μέλλον.  Αν μία εγκατέλειπε τις υπόλοιπες ο πόνος θα ήταν αβάσταχτος..Όμως έτσι είναι αυτές οι φιλίες.. Οι δρόμοι πάντα κάπου χωρίζουν και τα δάκρυα θολώνουν την όραση.. Η καρδιά πάει να σπάσει! Τρελαίνεσαι..Αλλά γνωρίζεις πως κάθε αληθινή φιλία κρατάει όσα εμπόδια κι αν υποστεί κι όσα χιλιόμετρα και αν την χωρίζουν.. Ξέρεις ότι είναι αδύνατο να καταστραφούν έτσι τόσα "όνειρα"...

...όλα μοιάζουν σα ξεθωριασμένη παλιά φωτογραφία
μέχρι και το είδωλο μου στον καθρέπτη έχει θολώσει..
είπα θα τ' αντέξω και άντεξα!
οι ευχές έγιναν πουλιά και τα πουλιά σκοτώθηκαν στο κυνήγι.
πουλιά με φτερά σα τα φτερά της αγάπης που σου κόβουν τα πόδια και δεν μπορείς μετά να ορθοποδήσεις.
τ'αφησα όλα και όλα έγιναν μια πληγή.
το εισιτήριο για μακριά το είχα και το άφησα στο έλεος τις βροχής..
μιας βροχής που τώρα κάθομαι και ακούω.αφού είναι το μόνο που έχω τη δύναμη να κάνω..

και έτσι χάθηκε η ελπίδα..

Το δάσος είναι μεγάλο.Τα μονοπάτια περίπλοκα.Θαρρώ πως και το φως λιγοστεύει.Την ελπίδα ψάχνω.Στο βάλτο του δάσους παράπεσε,παρέα με την προσμονή.Τις θέλω πίσω!Πανωφόρι δεν φορώ και ο λεβάντες φυσάει όλο και πιο επίμονα,είναι οργισμένος και αυτός.Όλα είναι σκοτεινά πια..Τον βάλτο δεν θα καταφέρω να βρω για να ζητήσω πίσω την ελπίδα και την προσμονή.Ας πάρω τον δρόμο της επιστροφής και ας αγναντεύσω την ανατολή του ηλίου τώρα που ο υπόλοιπος κόσμος ακόμα κοιμάται..Ούτως ή άλλως όταν θέλεις πάρα πολύ κάτι όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις!