Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Αναπολώντας..




Περνούσαμε ωραία μαζί..
Αναπολώ εκείνες τις εκατοντάδες χιλιάδες στιγμές που προσπαθούσαμε να αναλύσουμε τις πράξεις των "άσεμνων" αγοριών,πίνοντας τον πρωινό μας καφέ στο αγαπημένο κουλτουριάρικο καφέ της πλατείας,αφού το είχαμε σκάσει,για ακόμα μια φορά,από το σχολείο.Ατίθασα νιάτα,σου λέω!!  Γελούσαμε πολύ τότε..  Κάναμε αμέτρητες πλάκες..  Περπατούσαμε χωρίς προορισμό..   Ζούσαμε κάθε στιγμή!   Ανέμελοι καιροί..   Χρόνια μαθητικά και όχι φοιτητικά.  Ποτέ δεν θα τα ξεχάσω!! Στιγμές δυνατές και καθαρές. Χαρούμενα πρόσωπα. Πρόσωπα γεμάτα ενθουσιασμό και ελπίδα. Δίναμε όρκους αιώνιας φιλίας και σχεδιάζαμε το μέλλον όλες μαζί. Ένα κοινό παραμυθένιο μέλλον.  Αν μία εγκατέλειπε τις υπόλοιπες ο πόνος θα ήταν αβάσταχτος..Όμως έτσι είναι αυτές οι φιλίες.. Οι δρόμοι πάντα κάπου χωρίζουν και τα δάκρυα θολώνουν την όραση.. Η καρδιά πάει να σπάσει! Τρελαίνεσαι..Αλλά γνωρίζεις πως κάθε αληθινή φιλία κρατάει όσα εμπόδια κι αν υποστεί κι όσα χιλιόμετρα και αν την χωρίζουν.. Ξέρεις ότι είναι αδύνατο να καταστραφούν έτσι τόσα "όνειρα"...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου