Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Άμυνά μου είναι τα αγκάθια της καρδιάς μου
ξεπρόβαλαν αργά και δειλά
μέρα που ο ουρανός είχε το χρώμα των ματιών σου.
Όπλο της αιωνιότητας
σημάδι πόνου
αποτέλεσμα πληγής ακόμα ανοιχτής .

Εγώ εδώ θα κάθομαι και αργότερα..
αναπολώντας το χθες και σχεδιάζοντας το αύριο.
Εδώ δίπλα στο κύμα,
εδώ δίπλα στην ελπίδα.
Κι αν θες πέρνα για μια βουτιά στην ταραγμένη θάλασσα,
μα πρέπει να θυμηθείς τα αγκάθια της καρδιάς μου.

2 σχόλια:

  1. Helmina Zac... τα αγκάθια της ψυχής μας πέφτουν μόνα τους όταν βρεθεί το κατάλληλο χέρι να τα χαϊδέψει... να το θυμάσαι αυτό....


    Καλό βράδυ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. υπέροχο αυτό που είπες Νερένια!
    ..το κατάλληλο χέρι όμως μπορεί να μην βρεθεί ποτέ ή να αργήσει να εμφανιστεί,τότε τα αγκάθια της καρδιάς αγριεύουν και δυσκολεύονται να πέσουν..

    ΑπάντησηΔιαγραφή